Dat is niet normaal want volgens de wet stopt het adviesrecht bij de landsgrens. Dit stamt nog uit de tijd dat KPN het Australische bedrijf TNT overnam. Toen tekenden de cor en de bedrijfsleiding een convenant hiervoor en dat geldt nog steeds.
Dat kwam de medewerkers in 2005 goed uit. TNT wilde de logistieke divisie verkopen wat 37000 mensen aanging. Daar schrokken we even van. Ik stelde voor om twee werkgroepen in te stellen. Eén van de Europese ondernemingsraad en één van de centrale ondernemingsraad. Zij hadden steeds overleg met vertegenwoordigers van het bedrijf, ondersteund door organisatieadviesbureau Booz Allen Hamilton.
De onderhandelingen tussen medezeggenschap en bedrijfsleiding liepen voorspoedig op één punt na. Voor de Nederlandse werknemers wilden we de pensioenvoorziening veiligstellen, maar daar kregen we de handen niet voor op elkaar bij de directeur arbeidsvoorwaarden. Er moest daarvoor een zak geld van acht miljoen euro op tafel komen.
Om een goed advies te kunnen geven moest de medezeggenschap natuurlijk veel informatie krijgen. Ik mocht als voorzitter alles inzien en overal bij zijn, maar ik was de enige die dat mocht. Daar was ik niet zo blij mee, want wanneer dat mis liep zou ík een bak met stront in de nek krijgen. De bedrijfsleiding vond het goed dat ik een collega meenam, hoewel bij zo’n bedrijfsovername altijd een ontzettend gevaar op het lekken van informatie naar de pers bestaat.
De medezeggenschap mocht meebeslissen over welk bedrijf het uiteindelijk werd. Mijn collega en ik konden via een code alle gegevens van de mogelijke kopers inzien. De medezeggenschap maakte een lijstje van de top drie-bedrijven die wat ons betreft in aanmerking kwamen. De bedrijfsleiding bleek dezelfde voorkeur te hebben. Voor de pensioenvoorziening moesten we flink onderhandelen en de druk opvoeren.
Het duurde allemaal langer dan gepland. Toen mijn vakantie begon was het nog niet rond, dus ik zat op de camping in Frankrijk met mijn nette pak in de koffer voor het geval ik naar Nederland terug moest vliegen. De campinghoudster vond het ook nogal vreemd dat er op een ochtend negentig pagina’s uit haar fax rolde. Ik kwam terug van het strand waar ze me tegemoet liep en riep: ‘Monsieur Mènsienk, monsieur Mènsienk, beaucoup de travail!’ (Meneer Mensink, veel werk!) En dan ging ik maar weer lezen. Het is niet voor niets geweest, want uiteindelijk ging de directie akkoord met de zak van acht miljoen. De pensioenvoorziening van onze collega’s was veilig gesteld.
