<P>Ik herinner mij uit mijn jeugd dat het zitting nemen in de Kamer toen een eer was. Vaak kwamen daar dan ook mensen in met een groot politiek verleden. Je was bekend uit de locale politiek en het werd tijd voor een stapje hoger. Of je had je carrière in het bedrijfsleven afgebouwd en het werd tijd om iets voor de maatschappij te doen. Je werd dan ook op grond van je concrete kennis en ervaring in de Kamer gekozen. </P> <P>Thans valt het op dat de gemiddelde leeftijd op de lijsten lager wordt. Mensen ook zonder concrete (levens)ervaring worden op verkiesbare plaatsen op de lijst gezet. Wat voegen zij toe? Tuurlijk de ene uitzondering daargelaten, moeten we toch constateren dat de kwaliteit van de politiek de afgelopen jaren wel erg naar beneden is gegaan. We hobbelen voortdurend naar spoeddebatten en echt beleidsmatige discussies vinden niet plaats. Ook ik als jurist zie dat de kwaliteit van de regelgeving (en de parlementaire behandeling daarvan) gewoon doorgaans veel te wensen over laat. Je ziet dan ook dat reparatie vaak pas in de Eerste Kamer plaatsvindt. Daar zitten nog steeds notabelen.</P> <P>Een politieke carrière wordt steeds meer als een tussenstap gezien voor een verdere carrière. Geen goede zaak. Ik doe dan ook een oproep om een leeftijdsgrens te zetten voor de Tweede Kamer, bijvoorbeeld ouder dan veertig jaar.</P>