Hier werd ons uitgelegd dat er in de toekomst niet voldoende werk voorhanden was voor de medewerkers. Men had zich daarom voorgenomen alvast te beginnen met de mobilisatie van medewerkers. Er was ook al bij andere bedrijven gepolst en vele TNT’ers konden daar zo aan de bak. Op dat moment was er voldoende geld voorhanden om een en ander te financieren, dus aan de slag allemaal. Echter, de medezeggenschap en de vakbonden vonden dat een brug te ver, en gaven ook op voorhand al aan dat, wat er ook gebeurde, gedwongen ontslagen onbespreekbaar waren.
Naar mijn mening zijn door deze uitspraak maar weinig mensen in beweging gekomen. Omdat er in die tijd ook nogal wat worstelingen waren betreffende een nieuwe cao werd de verstandhouding tussen het management en de medezeggenschap/vakbonden er niet beter op. Om uit die impasse te komen, heb ik een idee aangedragen, wat in een iets aangepaste vorm door partijen is overgenomen. Dit gaf wat lucht om de cao-besprekingen naar tevredenheid af te ronden. Een onderzoeksrapport waaraan beide partijen hadden deelgenomen zou hierbij als leidraad dienen. Echter, een dag na deze tijdelijke overeenkomst gingen de door de vakbonden geplande acties toch gewoon door. Ik heb dit nooit begrepen, niet anders dan dat de vakbonden hun spierballen wilden laten zien. Ik zag de gezichten van het management al vertrekken. Omdat men niet uit de cao-onderhandelingen kwam, en een aantal vooraanstaande medezeggenschappers/vakbondsleden (de zogenaamde blauwe loge) de vakbondsdelegatie die de onderhandelingen deed, te zwak vond, werd ik gevraagd aan te schuiven. Ik reageerde positief, met dien verstande dat het management dit akkoord moest vinden. Toen ik het management vroeg wat zij er van vond dat de vakbondsdelegatie werd uitgebreid, kreeg ik te horen dat ik van harte welkom was. Eén lid heeft mijn aanwezigheid echter kunnen tegenhouden. Zij het op vreemde argumenten (hij was zelf overigens mede-onderhandelaar en misschien bang voor zijn plekje).
Wat er daarna is gebeurd, is inmiddels publiekelijk bekend. Het management wilde zes- à zevenduizend banen schrappen als de medewerkers akkoord zouden gaan met het inleveren van een deel van hun salaris. Als men niet akkoord ging, zouden er elfduizend banen geschrapt worden. E.e.a. zou via natuurlijk verloop en mobilisatie zo goed mogelijk gerealiseerd worden. Opnieuw waren de vakbonden en de medezeggenschap fel tegen. Er was inmiddels allang geen sprake meer van onderhandelingen, het ging nog slechts om prestige. Dat de vakbonden en de medezeggenschap deze zaak hebben verloren mag duidelijk zijn. Nagenoeg alle postbodes verliezen hun baan, en plotseling blijken gedwongen ontslagen niet meer onbespreekbaar. Ook de laatste strohalm dat postbodes niet vervangen zouden mogen worden door postbezorgers, is inmiddels achterhaald gebleken. Dit mag dus wel. Jammer genoeg worden mensen die met het volste vertrouwen op de vakbonden en de medezeggenschap hebben gerekend, de dupe. Dat kan ook niet anders.. Maar als je koste wat kost voet bij stuk wilt houden, en het uit laat lopen op een prestigekwestie, dan ben je naar mijn mening niet goed bezig. Niet dat ik het beter had gedaan, maar ik was naar mijn mening wel verder gekomen.
