De Zoo. Samen met gezin en schoonmoeder lekker een dagje dierentuin. Totdat we bij de kamelen komen. Of het nu door het brood komt dat zij hen voorhoudt of door haar kamelenharen jas, het zal wel altijd een raadsel blijven. Maar als mijn schoonmoeder zich bukt om een gevallen broodkorst op te rapen strekt een kameel zijn hals. Het dier reikt tot ver buiten zijn hok en trekt zijn muil een halve meter open. De muil grijpt mijn schoonmoeder om haar middel en heft haar voeten zelfs eventjes boven de grond. Haar jas is aan flarden. Ons protest bij de klantenservice helpt niets. ‘ Meneer…’, zegt de balie-informant, ‘ …u was gewaarschuwd door de borden.’ We gaan nog terug om dit te controleren. En inderdaad na lang zoeken vinden we onder het gebladerte een piepklein bordje met het opschrift: Pas op kamelen bijten.

Op naar het Apenpark. Aangespoord door het goede contact dat schoolkinderen hebben met de kleine aapjes kietel ik zo’n loslopend aapje onder zijn kinnetje. Het diertje, een doodshoofdaapje naar later blijkt, pakt met beide handjes mijn vinger teder beet. Dan zet het zijn tandjes erin. Het bloed spuit eruit. Bij de receptie vraag ik licht bezorgd of je hier aids van kunt krijgen. Een domme vraag kennelijk want het personeel kijkt me meewarig aan.

Niet gerustgesteld, bel ik de volgende dag de huisarts op. De assistente denkt dat ze mij heeft weggedrukt en ze proest het uit tegen haar collega: ‘Aids van een doodshoofdaapje?!’