Heel lang geleden, in 1978, gingen de goede vrienden Henk en Theo, allebei 25 jaar oud, werken bij Mengvoeders United. Prachtig bedrijf. Dertig jaar lang werd er door onze helden met hart en ziel gewerkt voor deze in de regio Oost-Brabant uitstekend bekend staande werkgever. Ze ploeterden dag en nacht, het snot voor de ogen, ze werkten over, niets was teveel ter meerdere eer en glorie van het onvolprezen ‘Mengvoeders’, zoals de mannen hun bedrijf liefdevol noemden.
Theo deed het goed. Van een minimumloon in 1978 klom hij op tot een jaarsalaris van € 60.000. Mooi. Henk deed het nog iets beter, hij werd zelfs baas van Theo en kwam uit op een inkomen van € 80.000.
Nog mooier! De vriendschap bekoelde daardoor wel wat, jammer, maar ja, zo gaat dat nu eenmaal.
De tijden veranderden echter voor Mengvoeders United…
De oude directie trad af, een nieuwe directie trad aan. De managementstijl ging om, er werd voortaan strak op cijfers gestuurd, er werd geautomatiseerd, gecomputeriseerd, gedigitaliseerd. Dat hadden Theo en Henk nooit geleerd, dat was ze trouwens ook nooit gevraagd of aangeboden. Dus ze werkten maar gewoon keihard door, zoals altijd wel van ze gevraagd was.
De nieuwe, jonge en dynamische directeur zag het al snel niet meer zitten met deze ‘opgebrande oude zakken’, die niet ‘met hun tijd mee wilden’. Snel en pijnlijk werd voorgesorteerd richting ontslag, via de achterdeur richting grof vuil.
Henk en Theo stonden perplex. Was dit de dank voor dertig jaar buffelen, dertig jaar trouw? Zomaar eruit gedonderd? En ook nog eens zonder behoorlijke financiële regeling? Vol gas trokken zij een sprintje richting FNV, de vakbond die ze sinds jaar en dag met hun contributies overeind hielden. Dertig jaar goed gefunctioneerd, nu zonder goede reden opeens eruit, dat zou toch tenminste de kantonrechtersformule met correctiefactor twee moeten opleveren, zo hadden zij bedacht na hier en daar wat op internet gegrasduind te hebben.
Onze hard werkende helden hadden geluk. Ze werden te woord gestaan door Agnes Jongerius herself, toevallig op bezoek in het regiokantoor. Eerst werd het sommetje voor Theo gemaakt, de vingers van Agnes tikten razendsnel op haar rekenmachientje. Dertig jaar trouwe dienst, waarvan 15 tot de leeftijd van 40 (ieder tellend voor 1), 10 tussen de 40 en 50 jaar (ieder tellend voor 1,5) en de laatste 5 jaar boven de 50 jaar (ieder tellend voor 2).
Agnes kwam snel rekenend uit op een vergoeding aan Theo van 40 maandsalarissen, oftewel € 200.000. En daar kon misschien ook nog wel eens een correctiefactor twee overheen aangezien het ontslag Theo in redelijkheid niet kon worden aangerekend en de nieuwe directeur des te meer. Theo baalde nog steeds als een stekker van het verlies van zijn baan, hij was tot in het diepst van zijn ziel gekwetst, maar die twee ton of misschien zelfs het dubbele maakte de toekomst toch iets acceptabeler, al wist Theo donders goed dat hij als 55-jarige volstrekt kansloos zou zijn op de arbeidsmarkt. Maar goed, met die paar ton in aanvulling op zijn uitkering kon hij misschien toch nog op een ietwat acceptabel niveau verder leven tot aan zijn 65e. Hij bedankte Agnes en rekende snel uit dat het sommetje voor Henk op pakweg € 270.000 zou uitkomen. Balen, maar ja, Henk had altijd al meer mazzel.
Vervolgens was de beurt aan Henk.
Agnes leunde glimlachend achterover. ‘Met jou heb ik niet zo’n medelijden, Henk, dat heb ik je al in het NOS-Journaal verteld. O, niet gezien, toen was je aan het werk? Nou voor alle duidelijkheid dan: nee, met jou heb ik helemaal geen medelijden. Jouw inkomen van boven de € 75.000 betekent dat ik mijn rekenmachientje uit kan laten. Jij krijgt dankzij mijn deal met de werkgevers een jaarsalaris mee, meer niet, ongeacht de omstandigheden, arbeidsverleden of wat dan ook. Dus € 80.000 and that’s it, niet zeuren, je zit gewoon net aan de verkeerde kant van de streep!’
Henk was met stomheid geslagen. Was dit de voorvrouw van zijn vakbond? De vrouw die zijn belangen zou moeten behartigen? Waarom werd hij door Agnes met € 80.000 afgepoeierd terwijl Theo een paar ton meekreeg? Hoe moest het met zijn huis? Met zijn studerende kinderen? Met alles? Had Agnes daar aan gedacht?
Agnes glimlachte nog een keer. ‘Probeer het niet te begrijpen Henk, zo gaan die dingen. Over jouw rug worden de verhoudingen met de werkgevers genormaliseerd. Zie het als jouw offer voor een hoger maatschappelijk doel’. Bemoedigend klopte ze Henk op zijn rug en schoof hem het pand uit.
Verdwaasd verliet Henk het pand en voegde zich bij Theo, die hem was voorgegaan richting de kroeg. De financiële ellende gedurende de rest van zijn leven was allemaal ondergeschikt aan de goede zaak, aan het grotere geheel, zei Agnes. Hoe kon je het oneens zijn met of zelfs maar twijfelen aan Agnes, zijn heldin? En Henk en Theo dronken nog lang en gelukkig.
