Merkwaardig: ik doe het werk immers in de baas z’n tijd, ik word er dus voor betaald. It better be good, nietwaar?
De toon maakt de muziek
Dat laatste impliceert ook iets anders, namelijk je meerwaarde als ondernemingsraad niet enkel benoemen, maar ook waarmaken. Het zijn immers niet de minste zaken waar je over meepraat. Om als OR ook op strategisch niveau een gelijkwaardige gesprekspartner te zijn, moet je opereren als professioneel team. Als een projectleider zich niet aan een afspraak houdt, ga je dan direct uit van onwil? Ga je hem of haar op hoge poten met het projectplan in de hand ‘meedelen’ wat vastgelegd is en anders zoek je het hogerop? Of constateer je dat het niet optimaal loopt met de afspraken en stel je voor gezamenlijk in gesprek te gaan over een oplossing? De toon die de muziek maakt is essentieel. Natuurlijk zijn niet alle bestuurders hier ontvankelijk voor. Dan blijft er nog zat tijd over voor wantrouwen.
Van ‘ho’ naar verwachtingenmanagement
Neem nou de financiële verantwoording. De WOR vermeldt simpelweg dat een ondernemingsraad recht heeft op faciliteiten die redelijkerwijs nodig zijn voor het uitvoeren van de medezeggenschapstaken. Dit wordt naar mijn idee soms ten onrechte geïnterpreteerd als alle ruimte pakken die er is tot de bestuurder ‘ho’ zegt. Het lijkt mij zinniger en efficiënter om al op een eerder moment de begroting door te spreken. Wat zijn de prioriteiten van de OR en waar kan eventueel ook wat bespaard worden? Door tijdig en met regelmaat hierover in gesprek te treden doe je over en weer aan verwachtingenmanagement.
Echte ontmoetingen
Ik denk dat voor het verder professionaliseren van ondernemingsraden ook nog wel het een en ander moet gebeuren aan bewustwording in de grotere medezeggenschapswereld. Die beweging lijkt al ingezet, bijvoorbeeld met de oprichting van de SER-Commissie Bevordering Medezeggenschap (CBM) in 2012, die onder meer tot doel heeft de kwaliteit van de medezeggenschap te bevorderen. Ook binnen de Beroepsvereniging voor Medezeggenschapsprofessionals (BVMP) lijkt er een nieuwe(re) garde te zijn aangetreden die verder kijkt dan de gebaande paden. Mijn suggestie: draag dit uit door ook gedreven OR-leden een plek te geven binnen de vereniging. Een apart lidmaatschap, een speciale commissie met bijeenkomsten, maar zeker ook ontmoetingen van de aloude doelgroep met gedreven OR-leden. Waar zou je bang voor zijn? Gesprekken en discussies vinden tenslotte al tijdenlang plaats in bijvoorbeeld LinkedIn-groepen. Doe eens gek en voer een echt gesprek. Zo creëren èn behouden we gezamenlijk de toegevoegde waarde van professionele medezeggenschap.
