Leve elk akkoord, ook al bent u het net als ik hoogstwaarschijnlijk vrijwel nooit voor 100% met die akkoorden eens. Maar alles beter, heel veel beter zelfs, dan een besluit waar de één 100% gelukkig en de ander 100% ongelukkig van wordt. Want de paradijselijke droom van de één is tegelijkertijd de inktzwarte hel van de ander. Dat moeten we dus absoluut niet hebben.

Compromisland

Wij hebben de mazzel te leven in een land waar als gevolg van de politieke verhoudingen met elkaar overlegd moet worden, altijd en overal, waar iedereen gehoord wordt, waar iedereen invloed kan hebben, hoe gering soms ook. Geen Amerikaanse volslagen gepolariseerde machtspolitiek, geen doorgedraaide anarchie of keiharde dictatuur zoals in grote delen van de wereld. Wij zijn een land van prachtige grijstinten, hoe saai dat ook mag klinken. Saai, op het eerste gezicht, maar heel veel beter dan vrijwel elk alternatief wereldwijd. En ja, dat zoeken naar het compromis, naar het breed gedragen akkoord duurt langer dan lekker daadkrachtig pats boem snel en éénzijdig knopen doorhakken. Het gaat vaak moeizaam, kost hoofdbrekens, zweetdruppels, ergernis zelfs. Maar het resultaat is er naar: draagvlak. Breed draagvlak. Het pensioenakkoord en het klimaatakkoord worden heel breed gedragen, door alle partijen in het midden en de partijen links en rechts daarvan. Prima dus. Iets beters is niet denkbaar. Alleen de exoten op extreem links en extreem rechts zijn tegen. Dat is niet vreemd, dat is hun rol, hun bestaansrecht. Er moeten ook altijd wat beste stuurlui aan wal staan of boos los gaan op Twitter. Hoort bij het ritueel. Niet al te druk over maken.

Polderen

Ook binnen arbeidsorganisaties wordt wat afgepolderd, op basis van de onvolprezen WOR, de wet op de ondernemingsraden. Prima. Ook daar levert het in gesprek gaan met elkaar heel vaak aantoonbaar meerwaarde op. Of het nu gaat over de visie op en koers van de organisatie, over belangrijke beslissingen van welke aard dan ook, over de balans tussen financiële en menselijke belangen. Denken en handelen over het eigenbelang heen, in het belang van ‘de organisatie’, in het belang van ‘de achterban’ en de balans daar tussen. Mooie taak, moeilijke taak. Ik heb het heel lang zelf mogen doen als voorzitter van een ondernemingsraad. Prachtig werk. En ja, ook dat overleg tussen or en bestuurder kan dus wel eens lang duren. Geeft niks. De wet staat dat toe. En terecht. Zo lang partijen maar redelijk met elkaar en elkaars belangen om blijven springen. Dat kan soms wat ergernis opwekken. Wederom: geeft niks. Zorgvuldigheid is belangrijker dan snelheid. Aan een or bestaande uit angstige snelle ja-knikkers heeft de organisatie helemaal niks, aan een or bestaande uit Stalinistische nee-zeggers ook niet. Dus blijf lekker polderen beste or-leden, blijf op basis van goede argumenten op zoek gaan naar het best denkbare alternatief, bijna altijd een compromis. En neem de tijd die daar voor nodig is. De WOR gunt u die tijd niet voor niks.

Or

Is het u trouwens al opgevallen dat in de woorden akkoord, compromis, organisatie en polderen elke keer de letters or voorkomen? Dat kan geen toeval zijn… Succes! Mr. Niek van Keulen is senior-trainer en adviseur voor ondernemingsraden en hun overlegpartners bij MZ Services in Tilburg. Contact? Mail naar nvankeulen@mzservices.nl