Vicky Marijnen

Een collectieve ‘waarheid’ binnen mijn familie is dat wij niet kunnen zingen. Op verjaardagen wordt dat rondom het ‘Lang zal ze leven’ altijd uitvoerig aangehaald en we doen met z’n allen ons best om dat dogma flink in stand te houden. En ik moet bekennen, daar doe ik zelf ook hardnekkig aan mee (want nee, ik kan écht niet zingen, zo zeg ik altijd).

Onszelf vergelijken met anderen, wat kunnen we dat goed. En dan het liefst niet met zomaar iemand, maar vooral met mensen die iets héél goed kunnen, of die al heel veel ervaring hebben. En dat moeten wij dan meteen net zo goed kunnen als zij. Vinden we.

Laatst toen ik ’s ochtends mijn bed uit stapte vroeg mijn dochter me: “Mama, waarom kijk je zo boos?” Goeie vraag, eigenlijk had ik er niet echt een antwoord op. Gewoonte? Waarschijnlijk wel. Maar heeft het zin? Nou nee, eigenlijk niet.

Leg die lat eens wat lager, sta jezelf toe te experimenteren en fouten te maken. Dan ontstaan er juist mooie dingen. ‘Van proberen kun je leren’, dat is de lijfspreuk van mijn dochter van acht. Eindeloos oefent ze de handstand en radslag, in volle concentratie blijft ze puzzelen en draaien aan haar Rubikscube totdat ze

Laatst had ik een afspraak bij mij in de buurt. Ik sprong op mijn fiets en in volle vaart vertrok ik. In volle vaart… omdat ik haast had? Nee, want ik was ruim op tijd vertrokken. Omdat het slecht weer was dan? Nee, ook niet, de zon scheen. Maar waarom dan toch die haast? Dat

Laatst sprak ik een bekende van mij die onlangs is gestart met het opzetten van een nieuw bedrijf. Enthousiast vertelde ze over wat ze allemaal deed daarvoor en aan alles zag ik dat haar motor helemaal ‘aan’ stond. Ze bruiste van energie om haar nieuwe initiatief de wereld in te zetten. Tegelijkertijd hoorde ik in

Maandagochtend half zeven. De wekker gaat, tijd om op te staan. Hoe kom jij uit je bed? Spring je eruit, blij dat een nieuwe werkweek aanbreekt? Of moet je jezelf uit bed slepen, en voelt het meer als moeten en sleur? Natuurlijk: dit zijn twee uitersten en de meeste mensen zullen daar ergens tussenin zitten. Maar toch, als je erbij stilstaat, waar bevind jij je dan in dat spectrum van baanplezier? Hoe tevreden ben jij over je huidige werk? En hoe goed past de baan die je doet echt bij jou?

Natuurlijk, bescheidenheid siert de mens. Maar als je doorslaat en gaat ‘onderdrijven’, dan doe je jezelf tekort. Sommige mensen zijn goed in overdrijven. Ze kunnen dingen mooier maken dan ze in werkelijkheid zijn. Veel anderen zijn daar juist allergisch voor en doen er alles aan om vooral maar níet te overdrijven (want je zal toch

Begin je dag met een citroen